Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Πυξ-Λαξ 2011- 7/9 Θεσσαλονίκη! Η επανένωση!

   They are back! Και ναι, η απλά υπέροχη αυτή ελληνική μπάντα μας αποζημείωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την περασμένη Τετάρτη για την απουσία της από τα καλλιτεχνικά δρώμενα τα τελευταία χρόνια. Ο Μπάμπης Στόκας και ο Φίλιππος Πλιάτσικας μας έκαναν να περάσουμε μια διασκεδαστική, εξαίσια και πάνω από όλα συναισθηματική βραδιά που θα μείνει σε όλους τους παρευρισκόμενους αξέχαστη.
   Δυστυχώς, για εμένα προσωπικά κυριαρχούσε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας ένα κλίμα νοσταλγίας. Μπορεί να μην άκουγα τόσο φανατικά Πυξ-Λαξ πριν διαλυθούν, αλλά η δυνατή φωνή του Μάνου και τα συναισθήματα που έβγαιναν στην επιφάνεια κάθε φορά που τραγουδούσε, σημάδεψαν και θα συνεχίσουν να σημαδεύουν την εφηβεία μου.
   Παρόλα αυτά θα συνεχίσουμε όλοι να τον αγαπάμε, και παρά την συγκίνηση, δεν σταματήσαμε να τραγουδάμε ούτε στιγμή. Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;, Γιατί, Εσύ εκεί, Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, You get in love, Σ'αγαπώ, Πούλα με, Senor και άλλα πολλά! Η καλύτερη στιγμή κατά τη γνώμη μου ήταν το Μια συνουσία μυστική, όπου έγινε κυριολεκτικά χαμός και έτρεμε το στάδιο. Η συναυλία έκλεισε με πυροτεχνήματα στον ουρανό και με πλατιά χαμόγελα σε όλα τα πρόσωπα.
   Μπορεί να έφαγα ένα ποτήρι στο κεφάλι, να έκανα μπάνιο με νερό αλλά και ιδρώτα, να πονούσαν τα πόδια για το υπόλοιπο της νύχτας και να με πάτησε η μισή Θεσσαλονίκη, αλλά νιώθω πραγματικά ευλογημένη και τυχερή που βρισκόμουν εκεί. ΔΕΝ ΕΝΙΩΘΕΣ ΤΙΠΟΤΑ!

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

French Open 2011: Women's singles, Final



   Διεξήχθη σήμερα ο τελικός γυναικών, στο γαλλικό τουρνουά τένις, στο Roland Garros, ανάμεσα στην ιταλικής καταγωγής κάτοχο του περσινού Grand Slam, Francesca Schiavone και την Κινέζα, Na Li. Οι δύο αθλητικά ηλικιωμένες τενίστριες, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά. Η Li απέκλησε στους ημιτελικούς τη Ρωσίδα, Maria Sharapova, και η Schiavone την Γαλλίδα Marion Bartoli.
   Νικήτρια αναδείχθηκε η Na Li, η οποία είναι η πρώτη Ασιάτισα που καταφέρνει κάτι τέτοιο στην ιστορία του αθλήματος! Αύριο, αναμένεται ένας ανατρεπτικός αλλά ταυτόχρονα εντυπωσιακός τελικός των ανδρών από τους γνωστούς σε όλους τους φίλους του τένις, Rafael Nadal και Roger Federer! Ας κερδίσει ο καλύτερος!

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Δε θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα...

   Την λατρεύω τη θάλασσα, καλός ο Πλιάτσικας, παρόλα αυτά όμως υπάρχουν τόόόσα που θα' θελα να αλλάξω. Άραγε γιατί, γιατί, γιατί να μας συμβαίνουν όλα αυτά; Σε τι έχουμε φταίξει. Το μόνο που ακούμε καθημερινά, όχι μόνο από τα Μ.Μ.Ε., αλλά και σε συζητήσεις μεταξύ ατόμων κάθε ηλικίας, είναι οι λέξεις: Μνημόνιο, Τρόικα, Ευρώ-ομόλογο.
   Δεν θα ήθελα να επεκταθώ στο θέμα κρίση και συνέπειες γιατί δεν θέλω να εκφράσω την απογοήτευση μου προς το παρόν. Νιώθω την ανάγκη να εκφράσω την οργή μου για τα Μ.Μ.Ε. Ξεκινώντας λοιπόν, σήμερα, ήμερα Τετάρτη και 1-6-2011, οι αξιόλογοι και πάνω από όλα αξιότιμοι Έλληνες βουλευτές αποχώρησαν από τη Βουλή και δέχθηκαν εξύβριση από τους αγανακτισμένους πολίτες. Το θεώρησαν απαράδεκτο και το κατηγόρησαν όσοι από αυτούς έκαναν δηλώσεις. Και το γελοίο στην υπόθεση είναι πως έβγαιναν δημοσιογράφοι και υποστήριζαν τις απόψεις τους.
   Γελοίο, μονό αυτό έχω να πω.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: φερέφωνα. Η απόλυτα περιγραφικοτατη λέξη. Αυτοί δεν είναι αγανακτισμένοι; Δεν πονούν για την Ελλάδα όπως όλοι εμείς; Δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας και έχουν επαναπαυθεί λόγω της πολυτελούς ποιότητας ζωής του; Πόσο εγωκεντρικοί άνθρωποι παίζει να είναι. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να πω.
   Το μόνο που αισθάνομαι πως πρέπει να κάνω είναι να πω ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε ολους οσους διαμαρτυρονται αυτες τις μερες, ειναι ο,τι καλυτερο εχει συμβει ως τώρα, και τέλος: Να γιασουν τα χερια σας! Δεν μπορειτε να φανταστειτε πως θα ηθελα να ημουν και εγω εκεί! 

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Ρατσισμός: ένα από τα συχνότερα φαινόμενα σήμερα.

   Τους τελευταίους χρόνους τα πράγματα τείνουν να γίνονται χειρότερα για τους ανθρώπους που καθημερινά δέχονται ρατσιστικά σχόλια και επιβάλλονται σε διακρίσεις. Με αφορμή λοιπόν ένα κείμενο στο βιβλίο Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ' Γυμνασίου αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Θα αναφερθώ μόνο σε φυλετικές διακρίσεις.
   Αρχικά θα ήθελα να θίξω τη συμπεριφορά των ανθρώπων που ασκούν ρατσισμό. Το γεγονός ότι ειναι προκατειλημένοι και λειτουργούν βάσει στερεότυπων φανερώνει πολλά για την προσωπικότητά τους. Αξίες, όπως η ισότητα, η αδελφοσύνη και η αλληλεγγύη είναι ανύπαρκτες. "Ο τόπος ολοένα βυθίζεται περισσότερο στην αμάθεια και στην αβελτηρία", όπως λεει ο Παπανούτσος, και δίκιο έχει (όσο για την αμαθεία, θα το προσεγγίσω άλλη φορα...). Δεν σέβονται τον συνάνθρωπο και αυτή η δήθεν ανωτερότητα είναι ουσιαστικά αβάσιμη. Δεν σέβονται το γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι μπορεί να πληγώνονται από τέτοιου είδους αντιμετωπίσεις.
   Όσο γι'αυτούς που δέχονται το ρατσισμό... Ακόμα χειρότερα.... Εκτός από τη σαφώς αρνητική επίδραση στην ψυχολογία τους, ακολουθεί η πλήρης απομυθοποίηση μιας εξειδανικευμένης εικόνας. Οι περισσότεροι έρχονται ως μεταναστες από ξένες χώρες για να βγάλουν τα προς το ζην, και αντί να βρουν μια καλύτερη ζωή, έχουν να αντιμετωπίσουν άθλιες συνθήκες ζωής και διάφορα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας. Και όλα αυτα μόνο και μόνο επειδή καποιοι ασυνείδητοι τους θεωρούν υποδεέστερους.
    Κατα τη γνώμη μου, η ισότητα απο όλες τις πλευρές, είναι ένας θεμελιώδης παράγοντας για μια σωστή, ωμαλή και πάνω απ'όλα δίκαια κοινωνία.

Βαρέθηκα.....



   Καλησπέρα σας. Τι κάνετε? Είστε καλά?Το ελπίζω. Εγω πάλι όχι.ΒΑΡΕΘΗΚΑ!!!ΒΑΡΕΘΗΚΑ!!! Ζω μια ρουτίνα που δεν βλέπω να αλλάζει. Κάθε μέρα σχολείο-φροντιστήριο-διάβασμα .Βαρέθηκα να διαβάζω. Έχω καταντήσει να μην έχω προσωπική ζωή.Να μην έχω ελεύθερο χρόνο.
   Και οι καθηγτές τι κάνουν για όλο αυτό???Μας φορτώνουν με όλο και περισσότερα μαθήματα.Δεν μας καταλαβαίνουν.Νομίζουν ότι όλα είναι εύκολα για έμας και ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.Κι όμως δεν μπορούμε άλλο.Έχουμε αποβλακωθεί.Είμαστε όλοι την μέρα χωμένοι σε ενα βιβλίο.
  Και γιατί το κάνουμε όλο αυτό???Για να περάσουμε σε ένα πανεπιστήμιο.Να τυρρανηθούμε πέντε-έξη χρονάκια εκεί και μετά......Και μετά να μην βρίσκουμε δουλειά ή αν βρούμε (που χλώμο το βλέπω) θα είναι για ένα κομμάτι ψώμι.
  Θέλω να βλέπω την ζωή θετικά αλλά μπορώ ή μάλλον υπάρχει θετική πλευρά. Έχω απογοητευτεί πλέον και δεν ξέρω τι να πιστέψω.....

Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

Σε τι κόσμο ζούμε;

   Η ώρα 9 το πρωί....Βαριέμαι πολύ όταν είμαι άρρωστη...Χθες λοιπόν έφυγα απ'το σχολείο την τρίτη ώρα και πήγα στο γιατρό. Μόλις φτάσαμε όλα καλά! Μάρέσει αυτό το περιβάλλον (θα το αναλυσουμε σε αλλη αναρτηση!)! Η τηλεόραση όμως με ενόχλησε πολύ.
   Πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως ο καρκίνος του πνεύμονα. Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω: Πως μπορουν μερικοί μερικοί και καπνίζουν; Δηλαδη ειναι εξωφρενικό. Να ξερουν οτι κάνουν κακό στον εαυτό τους και παρ'όλα αυτά να συνεχίζουν; Εντάξει ξέρω, είναι εθισμένοι, εξαρτημένοι και όλα τα σχετικά! Όμως εγω εμαθα απο μικρη ότι δεν υπάρχει "Δεν μπορώ" αλλά "Δεν θέλω". 
   Δεύτερον όλοι στην αίθουσα μιλούσαν για απεργίες, πετρέλαια, μισθούς και όλα αυτά τα κουραστικά για εμένα πράγματα της επικαιρότητας που όλοι ασχολούνται μαζί τους νομίζοντας πως θα βρουν λύση ή πως  ξέρουν ποιος φταίει και κάτι τέτοια. Στην πραγματικότητα δεν μπορεί κανείς να συμβάλει και στην τελική καταντάει μια βαρετή ψυχοφθόρα διαδικασία.
   Απογοήτευση! Τα κλάματα ήθελα να βάλω, το κεφάλι μου έτοιμο να σπάσει. Δεν θέλω να μεγαλώσω ποτέ, ποτέ όμως.!
   Ξαφνικά μπαίνει μια κυρία, χαιρετάει και κάθεται στον καναπέ! Όλοι μιλούσαν ακόμα και σε κάποια στιγμή ησυχία κανείς δε μιλούσε, δεν είχαν τι άλλο να πουν. Ακούγεται μια λεπτή φωνη: "Τι όμορφα λουλούδια!". Ήταν η κυρία που ειχε μπει προηγουμένως. Ευτυχώς κάποιος που με καταλαβαίνει, σκεφτηκα και ένα πλατύ χαμόγελο απλώθηκε αβίαστα στο χλωμό μου πρόσωπο.
   Τότε κατάλαβα πως δεν ήμουν μια κοπέλα βαθιά νυχτωμένη αλλά στην πραγματικότητα ήμουν σωστή. Ναι! Ήμουν σωστή! Δεν έχει σημασία τι συμβαίνει γύρω σου, απλά ζήσε, μην επιβιώνεις. Αυτό έχει σημασία σ'αυτή τη ζωή. Να ζεις όπως θέλεις χωρίς να υπολογίζεις τι συμβαίνει γυρω σου. Ζήσε για'σένα και μην αφήνεις τους άλλους να καθορίσουν τη ζωή σου!






Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα!

   Χριστούγεννα, Christmas, Weihnachten, Navidad, Jul, Nollag, Natale, Noel, Kerstmis, Nadolig... Πολλές λέξεις, μία σημασία. Αυτή η γιορτή, εδώ και πολλά χρόνια έχει χάσει τη σημασία της. Ο θρησκευτικός χαρακτήρας που κάποτε συνήθιζε να υπάρχει έχει πλέον μετατραπεί σε καθαρά πολιτισμικό χαρακτήρα. Κάνοντας λοιπόν μια σύντομη αναδρομή στις Άγιες Ημέρες του τότε, διαπίστωσα πως όλοι, μικροί και μεγάλοι, γιόρταζαν τις ημέρες αυτές με τελείως διαφορετικό τρόπο. Τα παιδιά έλεγαν τα κάλαντα κάθε Παραμονή, χαρούμενα και ξέγνοιαστα! Δεν τους ενδιέφεραν τα χρήματα, το έκαναν για να περάσουν καλά! Την ημέρα των Χριστουγέννων γιόρταζαν με ευλάβεια και πήγαιναν στην Εκκλησία. Αυτές τις μέρες πάντως, ο κόσμος έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Κάθε παραμονή, τα παιδιά βγαίνουν στους δρόμους από νωρίς και το μόνο που τους ενδιαφέρει -δικαιολογημένα κατά τη γνώμη μου, λόγω της άσχημης τροπής των πραγμάτων στη χώρα μας- είναι να μαζέψουν χρήματα και μάλιστα πολλά. Πριν δυο χρόνια έτυχε να δώσω χρήματα σε δυο παιδιά που ήρθαν να ψάλλουν τα κάλαντα,, μάλιστα ένα αρκετά καλό ποσό και μόλις έκλεισα την πόρτα άκουσα το ένα να με βρίζει. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να ανοίξω την πόρτα και να τους τα πάρω πίσω αλλά συγκρατήθηκα γιατί ήταν Χριστούγεννα. Όσο για τους μεγάλους σε ηλικία τι να πω δεν ξέρω. Βουίζει η τηλεόραση κάθε μέρα: Εκπληκτική εμφάνιση στο ρεβεγιόν και ένα σωρό άλλα!
  Φτάνει τώρα με τα μειονεκτήματα. Ας πιάσουμε τα πλεονεκτήματα! Λοιπόν εγώ απο μικρη τη λάτρευαν αυτη τη γιορτή! Πήγαινα για κάλαντα, έδινα τα χρήματα στους άπορους, τραγουδούσα με τον αδερφό μου κάθε μέρα, πήγαινα στις γιαγιάδες μου και γενικά περνουσα φανταστικά!(εκτός απο μια φορα που είχα ανεμοβλογιά :P) Δεν με ένοιαζαν και ουτε τώρα με νοιάζουν τα χρήματα. Η γιορτή αυτή με ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα και φέτος αν καταφέρω να μαζέψω λίγα ακόμα χρήματα θα πάρω δωράκια στον ξαδερφούλη μου που δεν βλέπω συχνά αλλά τον αγαπάω πάντα! Επίσης η ατμόσφαιρα ειναι πολύ όμορφη με το δέντρο, τα φωτάκια και όλα τα σχετικά.Τα τραγούδια, τα μαγαζιά, τα γλυκά!
   Ειναι μια ξεχωριστή γιορτή απο όλες τις απόψεις! Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να περιμένω!